Wat is het toch dat mensen vaak niet alleen willen zijn? De mens is
eigenlijk van oorsprong een “kuddedier”, dat toch graag mensen om zich heen heeft. Voor altijd maar alleen zijn is ook maar alleen. Er zijn films waarin iemand aanspoelt op een onbewoond eiland of bijvoorbeeld de film zoals “I am Legend”, waarin een virusuitbraak de stad teistert. Hier wordt toch goed nagebootst hoe men zich dan gaat gedragen wanneer er een lange tijd niemand is om mee te praten of leuke dingen mee te doen. Het kan heel goed dat mensen dan uiteindelijk in zichzelf gaan praten of helemaal doordraaien. Dit is natuurlijk wel het extreme, maar ergens valt er wel een vergelijking te leggen met het toch lieven samen zijn in een relatie.
Nu men ook steeds ouder wordt is het steeds minder leuk om alleen te zijn, en naarmate je nog ouder wordt is het nog minder leuk om alleen te zijn. Tja, als je jong bent maakt het allemaal een stuk minder uit, relatie of niet, leve het leven. Maar de ouder je wordt, de meer je veranderd. Je vrienden settelen zich, de lichamelijke gebreken ontstaan naarmate je nog ouder wordt en om dan toch samen met iemand te zijn, verzacht de pijn of leed die het leven altijd wel veroorzaakt. Samen zijn is dingen delen en toch steviger en sterker in je schoenen staan. Wegkwijnen in je eentje ergens is toch ook helemaal niks? Dan toch maar liever samen delen en vertrouwen op iemand die er altijd voor je is.
En natuurlijk zijn er altijd wel een soort van uitzonderingen. De zogeheten “kluizenaars” of “Einzelgangers”. Deze mensen zijn veel meer op zich zelf, maar toch ook deze mensen hebben nog enig contact met de buitenwereld.

